دسته
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 175881
تعداد نوشته ها : 187
تعداد نظرات : 14
Rss
طراح قالب
موسسه تبیان

طی سندی که به وسیله ایران به کنفرانس خلع سلاح سازمان ملل ارائه شد تعداد حملات شیمیایی عراق از ژانویه ۱۹۸۱ تا مارس ،۱۹۸۸ ۲۴۲مورد حمله با حدود ۴۴۰۰۰قربانی ذکرشده که هنوز هم با گذشت هیجده سال از پایان جنگ، افزون بر مرگ مصدومین شیمیایی سال های جنگ، با حدود ۷۰هزار جانباز شیمیایی مواجه هستیم که بیشتر آنها با عامل خردل مصدوم شده اند.


به کارگیری سلاح های شیمیایی ازجانب عراق به عنوان سلاحی راهبردی از آغاز تا پایان جنگ علیه ایران ادامه یافت. دولت عراق درپی شکست هایی که درخوزستان و مناطق مرزی سرپل ذهاب وقصرشیرین کردستان متحمل شد؛ بارها ازعوامل شیمیایی علیه سربازان ایرانی و همچنین مردم غیرنظامی استفاده نمود.
نمونه های آشکار و پرتلفات کاربرد عوامل شیمیایی درجبهه های جنگ از جانب عراقی ها در بازپس گیری جزایر استراتژیک مجنون و نیزکاربرد گسترده و پرحجم سلاح های شیمیایی و بازپس گیری مناطق عملیاتی فاو درسال 1367 انجام گرفت. درمنطقه جزایر مجنون عراقی ها عامل اعصاب تابون (Tabun) رابرای نخستین بار در تاریخ جنگ های شیمیایی به کار بردند و ایران طی گزارشی اعلام داشت که نزدیک به ۱۷۰۰نفر براثر تک شیمیایی دراین جزایر کشته و مجروح شدند.
همچنین به گزارش کریستین ساینس مانیتور مقامات ایرانی برآورد کرده اند که درجریان جنگ ۸ساله، حدود ۱۰۰هزارنفر درمعرض انواع کارهای شیمیایی قرارگرفته و یا براثر تماس با خردل دچار تاول زدگی شده اند.
بعدها سازمان «سیا»طی گزارشی اعلام داشته که ایران برای جنگ در یک محیط شیمیایی آماده نبوده و بسیاری از سربازان با فقدان ماسک برای حفاظت در برابر سلاحهای شیمیایی روبرو بوده اند و یا به دلایلی ماسک های موجود به صورت آنها تطبیق نمی کرد.
گزارش دیگر «سیا» حاکی از آن بوده که ایران فقط درطول یک ماه در سال ،۱۹۸۶ ۸۰۰۰کشته شیمیایی داشته است.
حملات شیمیایی علیه غیرنظامیان
عراقی ها افزون بر حملات شیمیایی علیه نظامیان ایرانی، چنین حملاتی را علیه مردم غیرنظامی به ویژه درمناطق غربی به انجام رساندند که مهمترین آنها حمله عراقی ها علیه مردم غیرنظامی سردشت به تاریخ ۱۳۶۶‎/۴‎/۷ بود.
عراقی ها دراین حمله ۷بمب حاوی خردل به کاربردند.
درنخستین ساعات تهاجم ۶۰نفر که بیشتر آنان را سالخوردگان و کودکان تشکیل می دادند، به هلاکت رسیدند.
چندروز پس از تهاجم شیمیایی عراق به سردشت، ۹۰مجروح بستری شده در ICU بیمارستان های مختلف جان خود را ازدست دادند و بدین ترتیب تعداد کشته شدگان سردشت به مرز ۱۵۰نفررسید.
گرچه پس از جنگ ۱۹۹۱ خلیج فارس و شکست عراق، تحریم ها و فشارهای جهانی علیه عراق افزایش یافت و عراق مجبور به پذیرش بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل شد با این حال از سال ۱۹۹۸ که عراق بازرسان را اخراج کرد، آمار دقیقی از زرادخانه های تسلیحات کشتار جمعی در دست نبوده است. با توجه به این که بازرسان بین المللی تا زمان اخراج از عراق به پیشرفت های قابل ملاحظه ای دست پیدا کرده بودند و بیشتر آنان بر این باور بودند که عراق یکی از پیشرفته ترین و پیچیده ترین برنامه های تسلیحاتی منطقه را دنبال می کرده است؛ این درحالی بود که عراق طی سال های بعد از اخراج بازرسان بین المللی مترصد توسعه برنامه تسلیحاتی خود بوده و افزون بر آن پیش از جنگ دوم نفت بهترین سیستم دفاع هوایی چین را خریداری و نصب کرده بود. با این حال پس از حوادث ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نیویورک و موضع گیری جدید آمریکا در برابر کشورهای به اصطلاح یاغی و فشار مضاعف به عراق پس از جنگ افغانستان، رژیم عراق به منظور به تعویق انداختن حمله آمریکا با توسل به ترفندهای سیاسی، حضور بازرسان بین المللی به سرپرستی «هانس بلیکس» را پذیرفته، با این حال با وجود بازدیدهای مکرر ونیز انتشار گزارش ۱۱۰۰۰ صفحه ای از جانب حکام سابق بغداد، هنوز هم بازرسان از عدم وجود تسلیحات غیرمتعارف مطمئن نبوده و به فرصت بیشتری برای بازرسی نیاز داشتند، که حمله آمریکا و انگلیس این فرصت را از آنان گرفت. با این حال چشم آبی ها که هنگام جنگ عراق علیه ایران با دست باز دانش فنی، مواد شیمیایی و سایر خدمات علمی و فنی و مشاوره ای را برای تولید و به کارگیری تسلیحات شیمیایی علیه نظامیان و مردم غیرنظامی ایران و عراق باز گذاشته بودند پیش از اشغال عراق با شک و تردید به ادعاهای حکام عراق مبنی بر عدم وجود چنین جنگ افزارهایی در داخل عراق می نگریستند. بدین گونه مصداق مثل «مار در آستین پروردن» چشم آبی ها که روزی برای تضعیف دو ملت ایران و عراق و غارت منابع آنها و نیز آزمایش علمی تسلیحات خود و نیز تکمیل پرونده های مطالعاتی خود در زمینه اثرات انواع تسلیحات شیمیایی بر روی انسان، به طور مستقیم و غیرمستقیم از حکام عراق حمایت می کردند شاید تصور نمی کردند روزی صدام حسین با توسل به همین تسلیحات غیرمتعارف کل منطقه خاورمیانه را دچار بحران سازد. گرچه دلایل گوناگون سیاسی، برتری نظامی آمریکا و انگلیس و از همه مهمتر وجود نارضایتی اجتماعی در عراق عامل اصلی عدم توان به کارگیری تسلیحات ارتش عراق و همچنین عدم دفاع حداقل مورد انتظار رژیم پیشین عراق در برابر قوای مهاجم شد با این حال آنچه روشن است رژیم عراق در زمینه دستیابی به جنگ افزارهای کشتار جمعی طی دوران زمامداری صدام تلاش می کرده و با توجه به مطالب یاد شده و اخبار بسیاری که به وسیله نشریات و رسانه های ارتباط جمعی منتشر شده نه تنها امکان تهیه آنها را داشته بلکه انواع آن را علیه رزمندگان ایرانی و نیز مردم غیرنظامی ایران و عراق به کار برده است. تنها پرسش باقیمانده این که سرانجام ادعاهای پیش از جنگ مقامات آمریکایی مبنی بر رسوا نمودن و افشای تسلیحات کشتار جمعی عراق در صورت تصرف آن کشور به کجا انجامید؟ همچنین طبق نظر بسیاری از کارشناسان بیم حملات شیمیایی و میکروبی طی جنگ دوم خلیج فارس از جانب عراق علیه نیروهای آمریکایی و انگلیسی بسیار بود، با این حال چنین حملاتی صورت نگرفت و همچنین مقاومت خاصی از جانب نیروهای عراقی و به ویژه گارد ریاست جمهوری و قسم خوردگان صدام صورت نگرفت؟ در حال حاضر پیش از روشن شدن سیاست های پشت پرده در این زمینه نمی توان اظهارنظرهای قطعی به عمل آورد ولی آنچه به نظر حائز اهمیت است، آگاهی افکار عمومی جهان درباره زرادخانه تسلیحات کشتار جمعی عراق و نمایان ساختن آن توسط قوای مهاجم می باشد، به ویژه آنکه برخی از مقامات اصلی حکومت صدام و به ویژه خود
شخص صدام حسین دستگیر شده و بسیاری از موارد در دادگاههای این جنایتکاران می باید مشخص شود.
در پایان فهرست برخی مقامات، اشخاص و شرکتهایی که در جنایات شیمیایی رژیم صدام مشارکت داشته اند آورده شده است شاید روزی بتوان از لحاظ حقوق جهانی، با استناد به مدارک موجود درباره آنها به نفع جانباختگان و جانبازان شیمیایی اعاده حق کرد.
۱ـ شخص «صدام حسین»، رئیس جمهور سابق عراق که تمام دستورات در زمینه تجهیز ارتش عراق به تسلیحات شیمیایی از طرف ایشان صادر می شد.
۲ـ «عزت الدوری»، وزیر کشاورزی و عضو شورای فرماندهی سابق عراق که قرارداد احداث نخستین آزمایشگاه باکتری شناسی در عراق را با مؤسسه «مریو» در پاریس امضا کرد.
۳ـ «عدنان خیرالله»، وزیر دفاع سابق عراق که عقیده داشت سلاح شیمیایی قدرت نیروهای نظامی را چندبرابر می کند و بدین ترتیب دستور خرید و تولید عوامل خردل، تابون و سارین را صادر کرد.
۴ـ «صحیف الحداد» ـ عراقی مقیم آمریکا ـ که امور مربوط به قراردادهای خرید موادشیمیایی را برای رژیم عراق انجام می داده است.
۵ـ آقای «رفری دلول»، فلسطینی تبار آواره مقیم لندن مشاور و دلال رژیم صدام در تجهیز این رژیم به عوامل شیمیایی.
۶ـ آقای «مارسل داسو»، مشاور نظامی، صاحب منصب نیروی هوایی فرانسه و یکی از مهره های با نفوذ فروش تسلیحات به عراق.
۷ـ «ژاک شیراک»، نخست وزیر ـ صلح طلب!! ـ فرانسه، به ویژه آنکه ایشان هنگام عزیمت به بغداد برای یک دیدار سه روزه به تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۷۶ پس از دیدار با صدام حسین و آگاهی از نیازهای تسلیحاتی عراق به آقای «امون بار» وزیر تجارت خارجی که نقش کلیدی در تجارت تسلیحاتی و شیمیایی با عراق ایفا نمود، دستور همه نوع همکاری را صادر نمود. خبرنگار «لوموند» که همراه شیراک بود ارزش قراردادهای تسلیحاتی را میلیاردها دلار اعلام نمود و از همین نقطه و امضای این قرارداد بود که پای کشور صلح طلب و مهد علوم انسانی، به مشارکت در جنایات بی شمار عراق در طول هشت سال جنگ گشوده شد و پاریس به عنوان یکی از همپیمانان مهم تأمین کننده تسلیحات عراق درآمد.
۸ ـ «فرانسوا میتران» نخست وزیر فرانسه.
۹ـ «آقای «الکساندر مارشت»، رئیس سازمان جاسوسی فرانسه.
۱۰ـ آقای «کارلوس آرکادوین» شیلیایی تبار، دلال بنام جهانی که در جریان سوداگری مرگ با عراق همکاری نزدیکی داشته است.
افزون بر افراد ذکر شده شرکتهای شیمیایی زیادی از کشورهای غربی در زمینه فروش مواد لازم برای تولید جنگ افزارهای شیمیایی توسط عراقی ها، نقش داشتند و مواد، نیروی متخصص و تجهیزات لازم را برای دولت سابق عراق تأمین می کردند که در ادامه فهرستی از مهمترین آنها همراه با فعالیتشان آورده شده است.
۱ـ شرکت شیمیایی Nace فرانسوی که در آمریکا نمایندگی داشت و با مراجعه به شرکت Fadler در نیویورک، زمینه لازم برای اعزام دو مهندس شیمی به نامهای «جوزف.ام.کالوتا» و «موریس گرو ور» جهت مشاوره به تأسیسات سامره را فراهم ساخت.
۲ـ شرکت بزرگ «پتروبراس» به مدیریت فروش جهانی آقای «کارلوس سانتانا»، که از بزرگترین صادرکنندگان تسلیحات شیمیایی به عراق بود.
۳ـ شرکتهای فرانسوی «تامسون C.S.F»، «آلکاتل»، «ماترا».
۴ ـ شرکت «K.B.S » هلند که با دلالی آقای «دکترالعانی»، پانصد تن تیودی گلیکول (ماده اولیه تهیه عامل تاولزای خردل گوگردی) را به دولت عراق فروخت که این مواد در ژوییه ۱۹۸۳ به عراق برده شد.
۵ ـ لازم به ذکر است که کمک فنی برای راه اندازی تأسیسات از جانب آلمان فدرال صورت گرفته بود. ( شرکت آلمانی karl Kolbe تجهیزات و نحوه ساخت را در اختیار عراقی ها قرارداده بود.)
۶ ـ شرکت های انگلیسی «بابکاک» و «ویلکاکس» که درخواست دایر نمودن کارخانه های تولید عوامل شیمیایی با ماهیت حشره کشی نظیر آمیتون، دمنون، پارااکسان و پارایتون از طرف عراقی ها با آنها بسته شد ولی اطلاعات چگونگی توافقات و انجام تعهدات به دلیل محرمانه بودن پرونده بایگانی شده است.
۷ ـ شرکت های بزرگ شیمیایی «مونته دیسون» و «تکنی پترول» (TP&MD) که عراقی ها جهت تهیه عوامل فلج کننده اعصاب به آنها مراجعه کردند و نان این شرکت ها ورد زبان روزنامه نگاران شد. همچنین کمیته روابط سیاست خارجی آمریکا در زمره فروشندگان سلاح های شیمیایی به عراق به ثبت رسیده است.
۸ـ شرکت های آلمانی «هی برگ»، «کارل کولب»، «پروساگ» و … عمده ترین قسمت های فنی و تجهیزاتی تأسیسات سامره را ساخته و کارخانه با نظارت مهندسان و کارشناسان خبره آنان راه اندازی گردید. لازم به ذکر است که ۲۲نفر از مهندسان شوروی و تعدادی از متخصصان فرانسوی نیز در این زمینه همکاری داشتند تا اینکه خردل ساخته شده در این تأسیسات در سال ۱۹۸۳ و در عملیات خیبر در حالی که وزیرامورخارجه آمریکا در بغداد بود علیه رزمندگان ایرانی به کار رفت. جالب اینجاست که در سال ۱۹۸۵ بیش از ۱۵۰ شرکت آلمانی در بغداد در این سوداگری دفاتر بازرگانی نقش داشتند. بدینسان مدعیان حقوق بشر و احترام به مبانی انسانی، امکانات ساخت و به کارگیری انواع عوامل سمی را در اختیار ارتش عراق قراردادند بویژه اینکه آلمانی ها باتوجه به عدم توانایی به کارگیری عوامل شیمیایی جنگی طی جنگ جهانی دوم که آن هم نه به سبب رعایت قوانین و کنوانسیون های جهانی بلکه به دلیل وحشت از مقابله به مثل نیروهای متفقین علیه خود بودند، توانستند قدرت شیمیایی خود را در آزمایشگاه انسانی به آزمون گذاشته و با مطالعات و درمان هایی که برروی مجروحان جنگ شیمیایی بویژه مجروحان شیمیایی ایرانی به انجام رساندند، پرونده های مطالعاتی خود و نیز راهکارهای نظامی کاربرد اینگونه تسلیحات را برای قدرت های نظامی تکمیل تر نمایند. جالب توجه این که مصدومان شیمیایی ایران بویژه مصدومان با عامل خردل برای درمان به بیمارستان های کشورهای استرالیا، بلژیک، انگلستان، فرانسه، آلمان غربی، ژاپن، هلند، سوئد و سوئیس اعزام می شدند.


X